Ondanks het trage vertelritme erg boeiend om te lezen. Het einde is teleurstellend zoals goede literatuur betaamd. Voor een volledig verslag

Nu ik een nieuw nachtlampje heb ligt er ook weer een stapel boeken naast mijn bed. Weer leuk om bij te houden wat ik aan het lezen ben.

Onder dreiging van de Koude Oorlog wordt een jongen voor de toekomst klaargestoomd. Hij moet zich leren weren in een kwade wereld, en de Bom tikt, ook in huis…De opvoeder – meneer Java – is een door de oorlog beschadigde man die zijn zoon steeds meer bij zijn waanwereld betrekt. De jongen is de stille getuige, die alles ziet en niets vergeet. De waanzin raast door het huis en zijn moeder en zusters vormen een sceptisch koor dat commentaar levert op de gebeurtenissen.

Evenals in Nathan Sid en Indische Duinen treedt in Familieziek een uit de kolonixebn afkomstig gezin op, dat een nieuw bestaan in Nederland probeert op te bouwen. Maar dit keer krijgt het persoonlijke verhaal van aanpassing en heimwee een haast mythisch karakter.

De handeling verplaatst zich van een dorp aan zee naar een inrichting en de angst voor de toekomst neemt absurde vormen aan. Zo vertelt Adriaan van Dis in Familieziek het verhaal van een jongen die zich losmaakt uit de greep van zijn ouders en desondanks door de vloek van hun verleden wordt aangetast.

“Ik vind het prachtig geschreven.” Meer over van Dis. Zie ook de website van Adriaan van Dis

De peettante bij wie zij opgroeide, laat na haar dood een brief na aan Chloe, haar petekind, waarin zij haar aanspoort een reis te maken die haar elk seizoen in een ander land brengt. Zo reist de jonge vrouw naar Wales, Ierland, Schotland en Cornwall, waar zij het avontuur niet uit de weg gaat en uiteindelijk de man van haar dromen vindt.

“Wat een leuke beschrijving staan er op de achterkant. Ik kan me niet meer herinneren dat ik me heb opgegeven voor deze ring, des te groter was de verassing toen ik dit pakje openmaake. Ik ben gekomen tot hoofdstuk 14. Toch klikt het ergens niet dus ik stop ermee. Geen idee waar het aan ligt overigens. Het is niet eens slecht of saai geschreven.”

Op een bouwplaats in Reykjavxedk worden de resten van een lijk opgegraven dat daar al tientallen jaren geleden begraven moet zijn. Het is aan rechercheur Erlendur en zijn collega(tm)s om uit te zoeken wat er is gebeurd. Daarvoor moeten zij mensen zien terug te vinden die vroeger in de betreffende buurt hebben gewoond. Gaandeweg komen er diverse onprettige feiten bovendrijven, waardoor het verhaal achter het gevonden skelet steeds gruwelijker wordt. Terwijl Erlendur worstelt met het verleden, vecht zijn dochter Eva op de intensive care voor haar leven. (crimezone.nl)

Arnaldur Indridason (1961) is de bekendste auteur van IJsland. Maandenlang stond hij met maar liefst zes titels tegelijk in de IJslandse bestsellerlijsten, terwijl de top-drie daarvan permanent voor hem gereserveerd leek te zijn. Maar ook in het buitenland zijn zijn boeken een ongekend succes. Zo zijn in Duitsland nu al meer dan 100.000 exemplaren van Noorderveen over de toonbank gegaan. Indridasons werk wordt in de gehele westerse wereld vertaald en hij ontving tal van prijzen, waaronder tweemaal achtereen (en dat is uniek!) de Glazen Sleutel, de prijs voor de beste Scandinavische misdaadroman: in 2002 voor Noorderveen en in 2003 voor Moordkuil. (crimezone.nl)

Janneke van de boekgrrls gaf daar nog bij als aanvulling:
Erlendur’s obsessie met “zomaar” verdwijnende mensen op Ijsland is een
mooie onderstroom in dit verhaal.

“Ik heb het boek uit en vond het spannend tot de laatste bladzijde. Het

verhaal is vlot en makkelijk leesbaar geschreven en de spanning opbouw was prima. Voor een thriller een origineel en onderhoudend verhaal. Lekker recht voor zijn raap geschreven, geen moeilijke verwikkelingen. Wel erg veel ellende inderdaad, vrouwen- en kindermishandeling. Ongeveer op de helft dacht ik al in de gaten te hebben hoe het zou aflopen en ik had het goed geraden.

En omdat het recht uiteindelijk zegeviert heeft het een bevredigend einde.
Behalve dan hoofdstuk 30 over Eva Lind. Dat moest ook nog even af gehandeld worden en sloeg naar mijn gevoel echt nergens op. Of zou dat typisch IJslands zijn?

De hele rechercheur Elendur vond ik eigenlijk een overbodige personage.

Jammer dat die vrouwelijke rechercheur Elxednborg, die veel vaker in beeld
kwam, helemaal niet is uitgewerkt als persoonlijkheid. We weten niets over haar behalve een zeer korte persoon beschrijving ergens in het begin.

En dan Sigurour Oli, met dat IJslandse teken op de o van de ou dat je
uitspreekt als een Engelse th in that, die steeds werd lastig gevallen door
zijn hitsige vrouw. Hoe liep het af met hen? Oeps, vergeten. Dat lijntje is
er blijkbaar ook tussen geplaatst om het verhaal te vullen.”

Indridason wordt vergeleken met Henning Mankell, heeft ook een oudere rechercheur als hoofdpersoon. Ik ben erg benieuwd naar deze thrillerauteur die overal zo bejubeld wordt. Hij krijgt 5 sterren in de Vrij Nederland thrillergids. Overigens is hij ook degene naar wie verwezen werd in verband met Henning Mankell’s vermeende plagiaat in Het Graf. Ben benieuwd hoe de meningen daarover zullen zijn.

“Ik vond het zelfs boeiender geschreven dan Het Graf van Mankell. En ook al zijn er bijzonder veel overeenkomsten tussen deze 2 verhalen, ze lijken totaal niet op elkaar.”

Opvallende gelijkenissen tussen Henning Mankell’s Het graf en Moordkuil van Arnaldur Indridason: Louter toeval of…plagiaat?

Twee bejaarde vrouwen, een Nederlandse en een Duitse, ontmoeten elkaar bij toeval in het Thermaal Instituut van het fameuze kuuroord Spa. Ze herkennen in de ander hun verloren gewaande tweelingzuster.

Gedurende hun kuur – beiden lijden aan artrose – vertellen ze hun levensverhaal: het wordt de laatste kans om een kloof van bijna zeventig jaar verwijdering te overbruggen. Geboren in Keulen, in 1919, zijn ze na het overlijden van hun ouders door familieleden bruusk van elkaar gescheiden. Anna groeit op bij haar grootvader, in een primitief boers en katholiek milieu aan de rand van het Teutoburgerwald. Lotte belandt vanwege haar tbc in Nederland, bij een oom met sterk socialistische sympathiexebn. Door de slechte verhouding tussen de families raakt ook het contact tussen de beide zusjes verbroken.

De volstrekt verhollandste Lotte, die tijdens de oorlog joodse onderduikers heeft beschermd, staat aanvankelijk uiterst wantrouwig tegenover haar hervonden tweelingzus, maar wordt door de aangrijpende verhalen van Anna geconfronteerd met de keerzijde van haar eigen werkelijkheid: het lijden van gewone Duitsers in oorlogstijd.

“Ik heb het boek gelezen als aanvulling op de aangrijpende film. Het gegeven, een tweeling waarvan er ene verliefd is op een jood en de ander trouwt met een SS-er is natuurlijk een prachtige basis voor een goed boek. En de schrijfster Tessa de Loo heeft het erg indrukwekkend verhaald.”

Dit onopvallende boek met de wat vage titel Fotografie technieken blijkt een verbazingwekkend veelzijdige inhoud te hebben. In de 160 pagina’s die het boekje bevat komen namelijk alle fotografietechnieken die je maar kan bedenken ook echt aan bod. In dat opzicht dekt de vlag de lading en belooft de titel niets te veel.

Ook de ondertitel, Een visuele gids van A tot Z met inspirerende foto’s, omschrijft exact wat je in het boek kan vinden: alles over fotografie en fototechniek, gexefllustreerd met prachtige foto’s. De verdienste van dit boek is zijn veelzijdigheid. Dat betekent bijvoorbeeld, dat er zowel over de traditionele natte doka, als over de digitale beeldbewerking en het digitale printen van foto’s wordt gesproken.

De schrijver Adrian Davies is dan ook docent traditionele xe8n digitale fotografie en heeft al talloze boeken op zijn naam staan. Dit laatste kun je merken aan de overzichtelijke opbouw van de hoofdstukken en de glasheldere uitleg van de begrippen.

Het boek is opgesplitst in een viertal delen, waarin achtereenvolgens het materiaal, de essentixeble vaardigheden, ontwikkelen en presentatie en de digitale beeldbewerking worden behandeld. Het boek wordt afgesloten met een fotogalerie met schitterende foto’s. Dit laatste onder het motto: je kunt de kwaliteit van je foto’s verbeteren door naar het werk van professionele fotografen te kijken. Naast iedere foto staat een beknopte toelichting.

“Inderdaad een overzichtelijk boek en bijzonder leerzaam. Het meest bijzonder vond ik dat hier analoge fotografie en digitale fotografie naast elkaar in 1 boek staan. Meestal zijn deze werelden namelijk streng gescheiden.”

Negen dagen voor haar tiende verjaardag verdwijnt Ida Joner. Zelfs haar fiets wordt niet teruggevonden.

Helga Joner beleeft de nachtmerrie van alle moeders. Haar dochter Ida gaat even naar de kiosk om een tijdschrift over paarden en wat kauwgum te kopen. Ze komt niet terug. Negen dagen later wordt het meisje langs de kant van de weg gevonden, gekleed in een wit nachthemd en zorgvuldig in een deken gewikkeld.

Konrad Sejer staat voor een lang en moeizaam onderzoek. Er is geen motief, geen logische verklaring. Maar door zijn mensenkennis, zijn sympathie voor zowel het slachtoffer als de dader, en door zijn directe manier van communiceren weet hij de zaak naar een ontknoping te leiden.

“Deze keer een doorzichtige ontknoping om de karakters nog sterker neer te zetten. En ook indrukwekkend omdat ze een van de hoofdpersonen zo beschrijft dat het mijn zoon van 15 had kunnen zijn. Maar drie Fossums achter elkaar is te veel. De aandacht verslapte dan ook al snel…”

Een zesjarig meisje wordt vermist. Ze heeft zich laten overhalen om mee ter rijden met een vreemde jongeman in een bestelwagen. Later vindt de politie bij een bosmeertje het dode lichaam van de vijftienjarige Annie Holland.

Annie was een knappe meid waar veel mannelijke buren blijkbaar een oogje op hadden. Ze had een vriendje, Halvor, een stille jongen die vond dat Annie het afgelopen half jaar erg veranderd was; ze was zwaarmoedig. In de dorpsgemeenschap Horgen waar iedereen elkaar kent, gaan geheimen schuil. Inspecteur Sejer probeert het mysterie te ontrafelen.

“Ook al wordt je in het begin op het verkeerde been gezet is dit verhaal spannend tot de laatste bladzijde. Er komt wel een nare scene in voor die ik niet snel zal vergeten. Goed geschreven en bijzonder realistisch. Een klein tipje van de sluier, deze keer heeft Karen een moordenaar neergezet die geen begrip en sympathie verdient…”

Als de schilderes Eva Magnus en haar dochtertje Emma langs een rivier wandelen en het lichaam van een man in het water aantreffen, krijgt het leven van de alleenstaande moeder een tragische wending. Want alle sporen van deze moord en die op de prostituee Maja, enkele dagen eerder, leiden naar Eva. De manier waarop ze geprobeerd heeft haar geldzorgen te verlichten, dreigt haar leven te verwoesten.

Eva’s oog werd bekroond met De Glazen Sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman.

“Viel een beetje tegen, misschien omdat het onderwerp me niet zo aansprak? Het voelde in iedergeval onnatuurlijk en slecht verzonnen.”